پرداختن به مهارت‌های زندگی و آنچه که نیاز واقعی یک دانش آموز و دانشجو است باید در اولویت مدارس و دانشگاه‌ها قرار بگیرد.

امروزه معلمان به مثابه سپرده گذار هستند که مطالب و اطلاعات لازم را به دانش آموزان می‌دهند و این در حالی است که نوعی غفلت در سیستم آموزشی ما وجود دارد.

مدرسه باید مکانی برای یادگیری و تدارک خدمت‌های لازم و استفاده از تجربه عرصه‌های زندگی و نمونه کوچکی از جامعه باشد.

باید دروندادها و بروندادها را به درستی بررسی کنیم و از آنجا که بین مسئله شهروند و تربیت یک رابطه مستقیم وجود دارد، رابطه تعامل فرد با جامعه و با شهروند را باید بشناسیم.

 آموزش و پرورش باید نگاهش به آینده باشد و توانمندی در دانش آموزان باید بالا رود.